(Viernes) Föstudagur, 28. febrúar 2003

Enginn skóli í dag, frekar en aðra föstudaga. Þegar við vöknuðum pökkuðum við ofan í aðra töskuna til að auðvelda flutninginn á nýja staðinn. Það er ekki alveg ákveðið nákvæmlega hvenær við flytjum endanlega en það verður væntanlega um helgina eða strax í byrjun næstu viku. Javier vinnur hálfan daginn á föstudögum og það var búið að ákveða að við skyldum borða saman kveðjumáltið kl. 15:30 og hann ætlaði að elda mexikanskan Fajitas með kjúklingi. Isabel bauð einnig syni sínum, Ivani, að borða með okkur. Þegar við kláruðum að pakka þurftum við að hafa hraðann á til að ná að ferja dótið og ná svo matnum.

Við röltuðum af stað með eina stóra ferðatösku í eftirdragi, fórum fyrst í banka til að borga leiguna fyrir mánuðinn og svo í Metro. Við erum mikið búin að hlægja að þessu rúmi og velta því fyrir okkur, svo það var það fyrsta sem við gerðum þegar við mættum á svæðið að máta rúmið. Það er svona á mörkum þess að 2 komist fyrir á hvorri hæð, en það er mikið bil á milli rúmsins og veggsins (og ekki hægt að færa það að) þannig að maður hefur það á hættu að detta út báðu megin.

Finnarnir eru að fá heimsókn á morgun, laugardag, en 2 frænkur hennar Hannele eru að koma í heimsókn. Nú höfum við fengið það óbeint staðfest að þau sofa í sinni hvorri kojunni, þar sem Hannele tjáði okkur að frænkur hennar hefðu ekkert á móti því að sofa á gólfinu ...

Þarna rétt hjá er komin risa stór verslunarmiðstöð sem er aðeins nokkurra mánaða gömul. Hún er rosa flott og með stórri matvöruverslun, þeirri stærstu sem við höfum séð hér. Við áttum erindi þangað, því það þurfti að kaupa fleiri mexikanskar tortillur í kveðjumáltíðina þar sem Ivan bættist við. Þarna var einnig dýrabúð með hunda í glerbúrum (eins konar fiskabúrum) með tættan pappír í botninum og þeir voru alveg að fara yfir um. Við vorum svo kurteis að spyrja hvort við mættum taka mynd en svarið var pent "nei", þannig að við ákváðum bara að vera ekkert að spyrja aftur, heldur bara "þykjast" vera vitlausir útlendingar. Reyndar var það fyrsta sem við sáum þegar við gengum inn í verslunarmiðstöðina: Engar sígarettur, enga hunda, enga línuskauta og engar myndavélar. Þegar við komum inn var fólk að reykja út um allt þannig að það er ekki mikil virðing borin fyrir reglunum.

Heima hjá Isabel beið okkar svo dýrindis Fajitas máltíð. Eftir matinn bauð Ivan okkur heim til sín. Isabel kom einnig með. Hún valdi mjög skemmtilega leið í gegnum rosa fallegan garð sem er hátt uppi í hlíð hér rétt hjá. Við löbbuðum upp langar og brattar brekkur og endalausar tröppur og vorum orðin ansi þreytt þegar upp kom. Þar var einnig löng ganga niður og maður hafði í langan tíma útsýni yfir stóran hluta Barcelona. Það er flott að sjá hvað Sagrada Familia (kirkjan skrítna eftir Gaudi) stendur glæsileg upp úr. Þegar við svo loks var niður komið beið okkar læst hlið. Því var bara um tvennt að velja, að ganga upp aftur eða klifra yfir. Við gengum aðeins inn í smá kjarr og fundum þar auðvelda leið upp á hlaðinn vegginn sem umliggur garðinn en fallið niður hinu megin var ca. 2 metrar. Við ásamt 48 ára gamalli konunni ákváðum að stökkva bara yfir. Þetta gekk alveg slysalaust fyrir sig en við litum út eins og einhverjir glæpamenn.

Íbúðin hans Ivans er rosalega flott og hann bauð okkur upp á kók og bjór. Eftir að hafa setið þar í smá stund og spjallað þurfti hann að sækja kærustuna, sem er lögfræðingur, í vinnuna. Við skötuhjúin höfðum ákveðið að kíkja í bíó sem sýnir myndir með sínu upprunalegu tali og hann bauðst til að keyra okkur þangað. Í kveðjuskyni gaf hann okkur rauðvíns- og hvítvínsflösku en foreldrar hennar eiga vínekru.

Við mættum í bíóið kl. 20:40 og myndin sem við ætluðum að sjá var Gangs of New York en það var orðið uppselt á hana svo við ákváðum að fara á Solaris sem var sýnd rúmum tveimur tímum síðar. Bíóin hérna eru með sætanúmer og þegar við komum inn í salinn var sætisvísir sem tók á móti okkur með e-m spænskum brandara sem við skildum ekki alveg þegar hann vísaði okkur til sætis. Áður en myndin byrjaði voru mörg sýnishorn úr væntanlegum myndum og okkur var ekkert farið að lítast á blikuna því þau voru öll með spænska talsetningu. Eftir þó nokkur sýnishorn fór Dóra að tala við sætisvísinn til að fá það staðfest að við værum á réttu tungumáli. Hann gerði bara grín að henni og hló, lét eins og hún væri örvæntingafull og hristi sig allan. Að lokum fékk hún það svo staðfest að við værum á réttum stað. Við hefðum betur gert e-ð annað því þetta var sú leiðinlegasta og hægasta mynd sem við höfum nokkurn tíman séð.

Þegar við komum heim sátu þar Isabel og vinkona hennar Ariadne. Við spjölluðum við þær á meðan við tókum til myndirnar eftir daginn fyrir vefinn og brenndum diska sem við fengum að láni frá Ivani: Ben Harper og Jeff Buckley. Það tók nokkurn tíma og við sátum við eftir að þær voru farnar. Nokkru seinna heyrðum við svo í dyraskránni og inn kom Javier, mökkfullur. Hann hafði fengið sér smá hvítvín með Tortillunum um daginn og greinilega fallið (en hann hafði hætt að drekka fyrir tveimur vikum). Eftir nokkuð fyndnar samræður við "King Arthur" (Javier, með brynjurnar úti um allt) fórum við að sofa.