(Miercoles) Miðvikudagurinn, 26. mars 2003

Dagurinn byrjaði með því að við tókum próf í spænskum sögnum, ekkert smá spennandi. Reyndar gekk okkur báðum ágætlega á prófinu, höldum við, svo það er ekkert nema gott um það að segja.

Þar sem við erum komin í svo mikinn göngugír hérna höfum við ákveðið að fara að hreyfa okkur meira, svo við komumst nú á ströndina í sumar, hluti af ástæðunni er líka að því meira sem við hreyfum okkur, því meiri lyst höfum við, því meira borðum við, því meira fitnum við. Til að spyrna á móti þessari þróun ætlum við því að hreyfa okkur meira. Hannele og Mikko eru á sama máli og við og því ákváðum við að hittast eftir að við vorum búin í skólanum og fara að kíkja á "stóru stöðina" sem kallast Fitness Land og alltaf var verið að auglýsa í sjónvarpinu fyrir áramót. Við fundum reyndar engar upplýsingar um staðsetningu stöðvarinnar svo við skunduðum í Metro og fórum út á stöðinni sem við héldum að væri í auglýsingunni. Þegar við komum út þá vorum við komin alveg upp í sveit, meira að segja út fyrir Barcelona og hvergi var stóra líkamsræktarstöð að sjá. Við ætluðum nú samt alls ekki að gefast upp svo auðveldlega og spurðum því afgreiðslukonu í blaðastandi hvort hún vissi um einhverja líkamsræktarstöð. Hún benti okkur á að við værum á kolvitlausri Metró-stöð (auðvitað) svo við fórum aftur í metro-inn og út á annarri stöð. Þá hófst sama ferlið aftur, spyrja blaðasölukonu hvort hún vissi um líkamsræktarstöð í grenndinni. Á þessum tímapunkti vorum við orðin það örvæntingarfull með að finna líkamsræktarstöð að við gerðum okkur ekki alveg grein fyrir því að við vorum farin að leita að bara einhverri stöð en samt vorum við svo langt frá heimilinu okkar að við komumst varla lengra. Mjög sniðugt. Við fundum nú samt eina sem heitir Valmis og fengum kynningu og skoðunarferð um hana. Okkur leist nú lítið á þann stað þar sem ekki bar mikið á loftræstingu né endurnýjun á tækjum.

Til að gefast ekki upp alveg strax fórum við á internetkaffi til að gera ítarlegri leit að heimilisfangi Fitness Land. Vildi svo vel til að aðeins voru á internetkaffinu strákar um 13 ára aldurinn, allir að spila Counter-Strike. Svaka gaman fyrir okkur að sitja í öskrunum og ennþá skemmtilegra að leitin bar engan árangur. Eftir smá gönguferð um þennan ókunna borgarhluta fundum við þó aðra líkamsræktarstöð og fengum aðra kynnisferð. Ekki leist okkur á hana heldur.

Þrátt fyrir þrjóskuna og sterkan vilja ákváðum við að segja leitinni lokið og fara niður í bæ. Við byrjuðum á því að fara í upplýsingastöðina fyrir túrista á Plaza Catalunya og sjá hvort þar væri einhverja hjálp að finna og fengum smá upplýsingar þar. Eftir það fórum við á tapas bar sem var rosalega góður. Við förum þokkalega á þann stað aftur.

Þar sem við vorum öll frekar þreytt eftir göngu dagsins ákváðum við að fara heim og leigja DVD. Planið var að fara á "Gangs of New York" en við frestuðum því til betri tíma. Á mánudögum er t.d. upplagður tími til bíóferða því þá er afsláttur í bíóinu, eins og gamla góða "þriðjudagsbíóið".

Undanfarna daga hefur rosalega mikið verið um leiðinleg mótmæli hérna í Barcelona. Þegar við komum heim sáum við í sjónvarpinu að mótmæli voru að byrja á Plaza Catalunya, þar sem við höfðum verið, nokkru eftir að við fórum. Þau litu reyndar út fyrir að vera mjög friðsamleg mótmæli þar sem fólk myndaði friðarmerkið ("peace-merkið") og hélt á kertum. Aftur á móti var í morgun mun verri lýður sem mótmælti hvað harðast, svo kallað skólafólk, sem t.a.m. réðist á El Corte Inglés bæði að innan og að utan og framkvæmdi ýmis skemmdarverk og þjófnað. Að utan er öll byggingin að framan út krotuð og með málningarslettur í ýmsum litum. Einnig réðist æstur múgurinn inn í verslunina og skemmdi allt sem á vegi hans varð t.a.m. henti úr hillum, stal, spreyjaði úr spreybrúsum og slökkvubrúsum og braut rúður. Þetta var eins og í bíómynd. Hér er búið að hengja upp plaköt alls staðar með slagorðum gegn stríðinu og ófögrum orðum í garð stjórnvalda. El Corts Ingles er nú allt orðið útkrotað og flest öll götuskilti þar í kring. Við vorum ekki með myndavélina á okkur en ætlum að reyna að ná myndum af þessu á morgun. Það er nú nokkur tvískinnungur í því og skrítið að fólk skuli mótmæla ofbeldi með þessum hætti. Við erum ekki búin að segja frá því en líf margra Barcelonabúa hefur undanfarnar vikur gengið út á að mótmæla. Það er meira að segja hætt að kenna í skólanum okkar klukkan 10 á morgnana og eftir það er stanslaus mótmæladagskrá allan daginn. Þessi frí eiga þó ekki við um okkur í spænskudeildinni. Sumir skólar ganga jafnvel það langt að fella niður kennslu alla vikuna. Háskólinn sem Finnarnir eru í hefur farið þá leið en þau eiga að mæta í skólann klukkan 10 á morgnana til að fá dagskrá yfir hverju þau eiga að mótmæla þann daginn. Í gær var dagskráin að mótmæla hlutabréfamarkaðnum klukkan 2, bensínverði með því að stoppa umferð klukkan 4 og svo stríðinu klukkan 6. Svona gengur þetta alla daga. Þau eru reyndar ekkert voðalega mikið fyrir þessar samkundur, frekar en við svo þau mættu í tíma en viti menn, kennarinn varaði þau við að þau ættu ekki að koma í tíma þegar búið væri að skipuleggja mótmæli því það hefðu orðið dæmi um að nemendur sem gerðu það væru beittir ofbeldi. Reyndar hafa mótmælin hér í Barcelona ekki verið eins ofbeldisfull og t.d. í Madríd, en við sjáum myndir í sjónvarpinu af lögreglumönnum bæla þau niður með því að berja fólk með kylfum og skjóta gúmmískotum - ekki eru mótmælendurnir samt skárri!

Við reynum nú að láta þetta ekkert á okkur fá og leigðum okkur stríðsmynd "Black Hawk Down". Ekki vitum við hvort nágrannarnir hafi heyrt í skotunum og svona en í miðri mynd heyrðum við rosalega skrítin hljóð, eins og einhver væri að brjóta upp götuna fyrir framan húsið okkar. Þegar við litum út um gluggann skildum við samt ekki í neinu þar sem hljóðin voru rosalega há en við sáum ekki neitt. Eftir smá stund gerðum við okkur svo grein fyrir því að allt nágrennið stóð með pönnur og sleifar út um gluggann og fólk barði á pönnurnar eins og það ætti lífið að leysa. Gekk þetta svona í um 20 mínútur og mörg hús blikkuðu líka eins og diskóljós þar sem fólk slökkti og kveikti í sífellu. Voru þetta enn ein mótmælin gegn stríðinu. Ægir mátti auðvitað ekki vera minni maður svo hann skellti sér út í glugga og barði nokkrum sinnum í eldhúspönnuna - til að sýna smá samstöðu!

Frá og með þessari stundu kemur okkur ekkert á óvart!!