Föstudagurinn, 21. febrúar 2003

Frekar óvenjulegur dagur í dag. Þar sem ekki er skóli á föstudögum sváfum við alveg til hádegis. Vissum reyndar að lítið yrði úr deginum þar sem okkur var boðið í Paellu með syni Isabel klukkan hálf fjögur. Vorum bara að dóla okkur, taka til og þvo þvott þar til hann kom. Tókum líka myndir af íbúðinni fyrir hana til að hún gæti sent þeim sem hafa áhuga á að leigja hana ásamt því að skrifa svarpóst fyrir hana (þar sem hún talar og skrifar illa ensku) til 2 Kanadabúa með barn sem voru að falast eftir íbúðinni í byrjun mars.

Sonur Isabel, Ivan, er þeim kostum gæddur að geta talað ensku. Það er nú alls ekki algengt eins og við höfum nefnt áður. Eftir matinn merkti hann inn á kort fyrir okkur skemmtilega staði til að fara út að borða og einnig góða pöbba. Í fyrsta skiptið eftir að við komum út ætluðum við út á djammið. Veikindin eru alveg búin að vera að fara með næturlífið hjá okkur hingað til.

Þegar við vorum orðin ein heima fórum við út í búð og keyptum katalónskan bjór sem heitir Estrella Damm og er ferlega góður (kippan á 237 kr). Þetta er aðal bjórinn hérna (sérstaklega á krana) og stendur til boða á hverjum bar (Voll Damm er líka líka vinsæll en hann er dökkur). Fróðir menn segja að maður þurfi ekki að pissa honum strax eins og öðrum bjór og fái ekki höfuðverk af honum daginn eftir. Við leyfum öðrum að dæma um það! Við höfðum mælt okkur mót við Björgvin, strák sem er með okkur í skóla, en byrjuðum á því að sötra bjórinn heima og spjalla við Grétu á messenger.

Ægir reyndi að hafa uppi á Ívari og Ólafi Helga, gömlum félögum sínum sem er nýkomnir til Barcelona ásamt kærustum sínum. Þeir eru viðskiptafræðingar og var stefnan hjá þeim að læra fyrst spænsku og taka svo master í viðskiptafræðum hér í borg. Þau komu hingað keyrandi á tveimur bílum en keyrslan hófst í Amsterdam. Ægir hringdi í mömmu Ívars til að fá símanúmerið hans en fékk þá að heyra hrakfallasöguna. Gott ef það var ekki fyrsta daginn þeirra hér sem þau skruppu aðeins frá og þegar þau snéru heim var búið að tæma alla íbúðina þeirra!! Þar með talið 4 fartölvum, ferðatöskum og símum. Ívar stendur í fyrirtækjarekstri heima á Íslandi sem hann ætlaði að stjórna héðan frá Barcelona, en eftir þessar ófarir þarf hann að fara aftur heim til Íslands til að sinna fyrirtækinu sínu og fer í næstu viku. Við fengum e-r símanúmer en það svaraði enginn svo við heyrðum ekkert frá þeim. Ekki góð byrjun þetta! Vonum bara að þau séu tryggð fyrir skaðanum.

Við fórum út og ætluðum að rölta á einhver írskan pub. Það er sæmilega löng ganga svo við keyptum einn bjór í e-i lítilli búðarholu. Dóra fór inn að sækja bjórinn og stóð í röðinni. Þar voru e-r strákar (á vespum), ferlegir töffarar, annar blikkuði hana og stakk svo einhverri flösku í hjálminn sinn og setti svo vettlingana sína yfir og ætlaði að ganga út. Litli pakistanski afgreiðslumaðurinn sá greinilega í gegnum þetta, trompaðist og kallaði í annan pakistanskan búðarmann (með yfirvaraskegg) og rak litla vesputöffarann aftur inn í búðina með skottið á milli lappana. Þessu var mjög gaman að fylgjast með. Björgvin hringdi í okkur og við ákváðum svo að sleppa þessari göngu, tókum bara leigubíl heim til Guðnýar, systur Björgvins, því klukkan var orðin frekar margt og hún býr mjög langt í burtu frá okkur. Þangað kom svo líka Emilía (íslensk stelpa sem er hér að læra margmiðlun).

Eftir smá svolgr í íbúðinni fórum við svo að testa besta pizzastaðinn í Barcelona. Þar sem við vorum nú ekkert rosa svöng eftir paelluna fengum við okkur bara svona smakk. Því næst lá leiðin á pöbbinn "þeirra" sem þau hafa stundað grimmt síðustu 3 árin. Mjög nice staður! Við erum enn að aðlagast nýju menningunni og erum ekki alveg kominn inn í það hvernig hlutirnir ganga fyrir sig hérna, t.a.m. hver borgar og allt það. Hér tíðkast það að e-r tekur á sig reikninginn fyrir alla, eða a.m.k. eina umferð á barnum og Emilía bauð okkur upp á bjórinn. Maður er vanur því að hver borgi fyrir sig og því finnst manni hálf óþægilegt að láta aðra vera að borga ofan í sig. Næst borgum við! Dóra með kvefið sitt var ekki alveg að höndla reykmökk og svona en samt sem áður enduðum við með því að skella okkur á diskótek. Það er dýrt að fara á diskótek hérna, Guðný gaf okkur einn boðsmiða en við þurftum að borga inn fyrir einn og það kostaði 15 € (ca. 1250 kr.). Flestir eru með boðsmiða, til að mynda allir sem við fórum með voru á gestalista.

Á götunni fyrir utan diskótekið fengum við líka að sjá nýja hlið á Barcelona þar sem diskóið stendur við "hórugötu" bæjarins. Þetta er alveg ótrúlegt að sjá hvað aumingja stelpurnar (og að við höldum nokkrir strákar) láta bjóða sér. Standandi á gangstéttarbrúninni í pínupilsum og brjóstahöldurum að reyna að vera flottari en næsta við hliðina. Rosalega sorglegt að sjá :( Vorum bara hálf hrædd við að vera misskilin fyrir hórur þegar við vorum að reyna að húkka leigara við götuna. Enduðum þó með að ná einum og komumst loksins í bólið um fimm leytið.

Þetta var fínt kvöld, næst ætlum við samt að reyna að eiga boðsmiða á diskóið, sleppa taxanum og taka Metro og næturbusinn.